Ik wilde all-in gaan om mijn VA-bedrijf op te zetten en dat betekende dat ik mijn fulltime baan moest opgeven. Ik had er lang over nagedacht, maar de quote: ¨Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg¨ zorgde ervoor dat ik er niet meer onderuit kon. Dus, baan opgezegd, collega´s ingelicht en mijn uitwerktijd was begonnen. 

Maar toen gingen we een avond op stap met collega´s. Ook hadden we leuke gasten in het hotel, het was laagseizoen en het werk was leuk. En toen kwam toch de twijfel. Wat had ik gedaan? Ga ik de gezelligheid met mijn collega´s missen en had ik misschien niet toch gewoon door moeten zetten met het combineren van deze baan met het opzetten van mijn bedrijf? Gewoon voor de zekerheid?

Als je je dromen achterna wil gaan, dan moet je daar soms dingen voor opgeven. En ik wist, als ik zo door zou gaan zoals de afgelopen maanden, dan zou er niks van mijn bedrijf terecht komen. De laatste maanden heb ik heel veel gewerkt. Het was hoogseizoen, ik werkte soms zeven dagen achter elkaar met wisselende diensten en ik merkte dat het me heel veel energie kostte. Het opzetten van mijn bedrijf bleef liggen, want mijn focus lag op mijn fulltime baan. 

Voordat ik ging emigreren heb ik veel nagedacht over werk. In Nederland werkte ik zo’n tien jaar als podotherapeut, maar ik voelde dat ik iets anders wilde. Ik had mezelf voorgenomen om open te staan voor allerlei soorten werk en te kijken wat er op mijn pad kwam. In de hoop iets te vinden waar ik echt blij van werd. 

In die periode heb ik veel geblogd (zie www.lifewithdani.nl als je zin hebt in meer leesvoer) en het is grappig om dat nu terug te lezen. We zijn inmiddels drie jaar verder en ook al is er heel veel gebeurd in deze drie jaar, ik heb nog niet al mijn doelen bereikt. Want om eerlijk te zijn, ik ben niet geëmigreerd naar een prachtig eiland om vijf dagen per week van 16:00u tot 00:00u achter de receptie te zitten. Maar deze baan heeft me ook veel gebracht. Ik heb geleerd dat ik hard kan werken, dat ik niet meer schrik als er 15 check-ins voor mijn neus staan en dat ik zelfs in de chaos gestructureerd kan blijven werken.

Het opzeggen van mijn baan en all-in gaan voor mijn bedrijf vind ik super spannend. Ik ben van nature iemand die vrij snel beren op de weg ziet. Mijn motivatie om iets anders te creëren voor mezelf is zó groot, dat het soms ook verlammend werkt. Omdat ik het zo graag wil laten slagen. 

Maar misschien hoort dat er ook gewoon bij. Gisteren sprak ik Marieke van de VASCHOOL en zij zei: vertrouw op het proces waar je nu in zit. En dat is precies wat ik nodig had om stap voor stap aan iets moois te bouwen. 

Dus die twijfel die ik had of ik wel de juiste keuze had gemaakt? Die verdween ook weer vrij snel. Ik wil iets anders voor mezelf, iets beters. En die eerste stap is al gezet. 

Doordat ik zo bezig ben met mijn website, merk ik dat mijn motivatie en zelfvertrouwen ook gegroeid zijn. Ken je dat, dat je op momenten denkt: oh waar ben ik mee bezig, dit gaat vast falen? Hier had ik best wel veel last van de afgelopen tijd en dat weerhield me van echte stappen nemen. Maar nu mijn website steeds meer vorm krijgt, lijkt het alsof het voor mezelf ook steeds duidelijker wordt en ben ik trots op wat ik aan het neerzetten ben. Ook ben ik voorzichtig mijn instagram aan het opstarten en heb ik al heel leuke gesprekken gehad online. 

Daarnaast geeft mijn huidige werk me onbedoeld ook extra motivatie. De afgelopen weken kwam het regelmatig voor dat ik 6 of 7 dagen achter elkaar werd ingepland, met werkdagen van 16u tot 00u. Een paar maanden terug werd ik ook een keertje 9 dagen achter elkaar ingepland, ik dacht oprecht dat dit een foutje was in het rooster, maar dat was het niet. Daar heb ik toen wel iets van gezegd en is gelukkig aangepast. 

Ik krijg in mijn shift een half uur om te eten, maar tijdens die pauze word ik ook nog regelmatig gestoord. Dat is normaalgesproken al niet zo fijn, maar als je dan ook nog veel dagen achter elkaar werkt dan is dat op een gegeven moment wel teveel. Voordeel is wel dat ik werk in een all-inclusive hotel en mijn eten ook inbegrepen is, dus ik mag elke dag uitkiezen wat ik wil eten en heb zelf al heel lang niet meer gekookt (wat ik helemaal niet erg vind).

Ook kijk ik er heel erg naar uit om vaker naar Nederland te kunnen gaan. Ik ben echt onwijs blij dat ik hier woon (het is oktober en het is nog steeds zo´n 25 graden), het leven is rustiger en ik hou van dit kleine eiland, maar af en toe heb ik ook heimwee. Naar mijn mooie en fijne appartement waar ik woonde, naar de voetbalzondagen, maar vooral naar mijn familie en vrienden. Dat het gewoon vanzelfsprekend is dat ik er bij kan zijn met speciale dagen bijvoorbeeld. Dat ik een keer kan oppassen op de kinderen van mijn vriendinnen en dat ik ze zie opgroeien. Er gewoon kunnen zijn, ook op de normale dagen. Ja, dat mis ik absoluut. 

Al met al ben ik blij hoe ik nu in dit proces zit. Ik maak stappen, ik ben trots op mezelf en ik zie het echt voor me. Ik heb nog wel een paar stappen te zetten, maar ik heb heel veel zin in de tijd die komen gaat.